مردِ بارانی پوش [شعر]

شعلۀ اشیاء خاکستر شده ست رنگها، ساییده از آسیبِ آب ابرهای دودهرنگِ همچو اندوهی غلیظ در دلِ هر گودِ آب و هوا چون فشارِ آرواره چون سکوت سخت استاده ست بر گورستان در میانِ این هزاران نامِ خفته روی سنگ این هزاران نامِ بیدارِ سخنچینِ زمان مردِ بارانیپوش ایستاده بهدرنگ وز پیِ اندی